Mijn (sportieve) doelstelling
Zoals jullie uit mijn sportieve geschiedenis kunnen opmaken, heb ik een aardige progressie doorgemaakt. Ik voel me goed en sterk en dan opeens (tijdens een van mijn looptrainingen) bekruipt mij dat gevoel van NU of NOOIT een marathon gaan lopen!
Natuurlijk, je kunt ook nog op de 60e of 70e levensjaar je eerste marathon gaan lopen, maar het sterke gevoel om vóór je 50e levensjaar nog een straffe marathon te gaan lopen (met bijbehorende straffe streeftijd) liet mij niet los. Na ampel overleg met mijn gezin besloot ik het marathoncircuit te inspecteren.
Ik hoefde eigenlijk niet lang te zoeken of na te denken, want mijn onderbewustzijn zei al dat ik de ING New York City Marathon (die op 6 november 2011 voor de 42e keer gehouden wordt) wilde gaan lopen. Wie droomt er namelijk niet van de Marathon der Marathons? 40.000 lopers die op de Verrazano Bridge op Staten Island vertrekken? Dromend van dat moment, krijg ik nu al de rillingen op mijn rug…
Maar lang dromen is er niet bij want ik realiseer mij terdege dat er wel nog veel moet gebeuren: de trainingen zullen aangescherpt moeten worden en ik zal er wat vaker “stijfjes” bijlopen. Voorts zal ik op voeding en gewicht moeten letten, dat beslist zal resulteren in minder zakelijke lunches. Ook mijn gezin zal zich wat vaker afvragen: is hij alweer aan het lopen?
Maar het koppelen van mijn Sportief Doel aan een Goed Doel zal de pijn bij iedereen beslist verzachten.
